محمدرضا مودودی - خانه توسعه تجارت - tphome - فرصت‌هایی که دولت دوازدهم را سوزاند - داستان عظمت و بلوغ ابراهیم، داستان خلق یک برند است

ایران سرزمین من است

_

ایران سرزمین من است … با تمدنی به درازای تاریخ… با قصه هایی پر از امید و هراس ، پر از شادکامی و شوربختی… پر از فراز و فرود … و طبیعتی آکنده از ذخایر خداوندی… اقلیمی پر از برکات بی همتا، فرهنگی پر از افتخار، مردمی پر از احساس و گرم و ارزش های اصیلی که بی رمق نمی شوند…

اینجا سرزمین من است… ایران من… گرچه با اینهمه تاریخ و محتوا ، شاید هنوز از مرزهای جغرافیای توسعه دوریم … شاید هنوز به قدر داشته هایمان، سهم شایسته ای از اقتصاد جهان، در اختیارمان نباشد… شاید هنوز سفره هامان به قدر فرهنگ مان پر نیست و شاید هنوز قدر هم را چنان که باید نمی دانیم…

اما همیشه مهیا و مستعد تغییریم… و هر بار که سقف تاریخ، بر سر مردمان این دیار آوار شده، دوباره دست های خدمتگزار و مقدسی پیدا شدند که این خانه را طرح نو دراندازند و غبار ویرانی را از  چهره اش بزدایند…

اسطوره هایی که می آمدند تا شهادتی باشند بر اینکه زهدان مادر میهن، هنوز مستعد زایش مردان و بانوان غیرتمند است… قهرمانانی که در اوج نیمه شب زاده می شدند، طلوع خورشید را در سحر نوید دهند و این خاک به ظاهر عقیم را دوباره حاصلخیز … دوباره بارور سازند…

دست هایی که معنای خدمت را می فهمند … و بی ادعا، مرزهای اقتصاد و فرهنگ را به هم می آمیزند… غرور تاریخ خود را به چرخنده های حقیقت می بخشند … بلوغ دانش را به رگ های تولید رقابتی می ریزند… و جغرافیای نفوذ نام ایران را به بینش و نبوغ و نوآوری گسترش می دهند و هر بار شگفتی ساز می شوند.

ایران، صنعتی ترین کشور نفتی منطقه، متنوع ترین اقلام صادراتی را در بین همسایگان نفتی خود دارد و در کمتر از دو دهه، صادرات غیرنفتی خود را بر صادرات نفتی پیشی داده است و تراز تجاری خود را مثبت کرده است و گرچه هنوز تا جایگاهی که شایسته آن است، فاصله دارد اما این زهر تهدیدها و تحریم ها و تخریب های برند ایران است که این شتاب توسعه را کند کرده و مانع از جلب سرمایه و تبادل دانش و پول و محصول شده است.

با این وصف و علیرغم اینهمه خصومت و بغض و دشمنی، راست قامتان سبز اقلیم تولید و تجارت ثابت کرده اند که ارزش یک درخت را نباید به میوه هایش سنجید، و آنان این قضاوت را دارند، معنای ریشه را نمی فهمند…

و معنای رشد در زیر تازیانه های طوفان و رعد و برق را … چشمهای آنان ملاک قضاوت آنان است، در حالیکه دیدن ریشه ها، چشم جان و بصیرت دل می خواهد.

اسطوره های این خاک حاصلخیز شاهدان زنده ای هستند که به ما می آموزند که اگر میوه های درختان این دیار به قدر جنگل انبوه سرزمین های دور شیرین و لطیف نیستند، اما بی تردید ثمره عشق و باور عمیقی هستند که در زیر طعنه های خورشید و تهمت های طوفان و تهیدستی کویر آهسته آهسته رشد کرده و قد کشیده است.

این روح زاینده همچنان هست، چون باور و طاقت و بردباری هنوز هست و ریشه های این درخت، چندان تاریخی از تاریکی ها را تاب آورده که برای هر قد کشیدنی ، آماده و استوار است و این شکیبایی عمیق و بصیرت دردآلود و رنج آگاهانه است که ایران را همچنان اصیل و پر افتخار حفظ کرده است.

×

سلام!

همین حالا با کارشناس ما صحبت کنید.

× چطور میتونم کمکتون کنم؟