سیل ها ما را به کجا می برند !؟

سیل ها ما را به کجا می برند !؟

نویسنده : جعفر گلابی

(روزنامه آرمان ملی سه شنبه ۹۹/۹/۱۸)

دراین اوضاع کرونایی تصور احوال هموطنان سیل زده ناگوار و سخت است . همان نیروهای امدادی هم که به محل می روند در معرض .خطر بیماری هستند و دشواری اوضاع احتمالا بسیار زیاد است .ما چگونه می توانیم تصاویر آبگرفتگی خانه های مردم در این سوزسرما را .ببینیم و آسوده سر بر بالین گذاشته خواب راحتی داشته باشیم ؟  از دوسال پیش که مشکل .سیل آبها خود را نشان داد چرا تا کنون چاره اندیشی های لازم صورت نگرفته است. وتا ابری بیاید  مردم از ریزش های آسمانی بترسند؟

اگراعتبارات لازم در این زمینه اختصاص نیافته است خود سوال بزرگی است .که چرا در این همه مدت دستگاه های مربوطه وظایف محوله  را انجام نداده اند و اگر بودجه کشور .کفاف این مسائل حیاتی را نمی کند برنامه حکومت و دولت برای آن چیست و کی باید. منتظر توجه وتمرکز روی این مشکلات بزرگ باشیم ؟  متاسفانه هنگامی که بارش نداریم یا بسیار کم است. خشکسالی خسارت ساز و آسیب زننده می شود وهنگامی که بارندگی فراوان می شود. سیل می آید و حتی شهرهای بزرگی چون اهواز را تهدید می کند .

به عبارت دیگر بواسطه عیوب و نواقص در زیرساخت ها .در بسیاری از حوزه ها در هر صورت مردممان دچار رنج و عذاب می شوند .و کاملا روشن است که کشورنیاز به رسیدگی های اصولی و اساسی و دراز مدت دارد .و پول و امکانات عظیم می خواهد تا این مشکلات هر ساله. از سیل و زلزله گرفته تا آتش سوزی جنگل ها وحوادث پرتلفات جاده ای برطرف شوند .

سیل ها ما را به کجا می برند !؟

بیش از تمرکز امکانات وسرمایه هاوظرفیت های بالفعل و بالقوه برای رفع گرفتارهای چند جانبه وهمه ساله مردم این اراده وهمت و آگاهی ودرک مسوولانه و کلی است که باید به این نقطه برسد ورسیدگی به مشکلات کشور در صدر اولویتها قرار گیرد . در چار سوی کشور و پس از وقوع انواع حوادث طبیعی و غیر طبیعی این فریاد به گوش می رسد که باید به داد مردم رسید . ولی ظاهرا حداقل برای بعضی از مسوولان رنج و محنت مردم عادی شده است و همواره با اقدامات مقطعی وبعضا تبلیغی به مصاف مشکلات بزرگ می روند و تا کمی از حادثه ها دور می شویم همه چیز از یاد ها می رود ومی ماندمردمی که خسارت دیده اند وباید خود چاره کار کنند و بعضا با اشک وآه رنج ها را به جان بخرند !

اگر از زاویه کلی تر به این موضوعات حیاتی نگاه کنیم مسلما کشور نیاز به آرامش طولانی مدت دارد که به امور خود برسد وزندگی همه مردم در حدقابل قبولی ارتقایابد . ما یک کشور بلاخیزیم و با انواع مصائب طبیعی روبرو هستیم . کشوری با این وسعت و این همه مشکل و مسئله باید با دیدی عمیق و درازمدت از اشتغالات بیرونی خود بکاهدو به درون بپردازد . همه کشورها کما بیش با چنین مسائلی روبرو هستند ولی کدام جامعه است که در عین حال در محاصره تحریم ها هم قرار گرفته باشد وامکان بکار گرفتن توان وسرمایه های خود را نداشته باشد ؟ هنر سیاستمداران ما باید این بود که انواع تهدید ها را از راه خرد وتدبیر از ایران دور کنند تا امکان رسیدگی به انبوه مشکلات داخلی بوجود آید .

سیل ها ما را به کجا می برند !؟

اینکه ما مرتبا و هربار از جانبی با تهدیدی روبرو شویم با کدام اصول کارآمدی و مدیریت کشوری سازگار است ؟ اساسا چرا باید این همه تهدید متوجه کشورما باشد ؟ دشمنی و کینه توزی برخی از بیگانگان قابل انکار نیست ولی آیا کیاست ودور اندیشی به این نیست که با هر روش ممکن جلو بوجود آمدن تهدید ها را بگیریم ؟ ما نباید اجازه دهیم که بیگانگان  امکان دشمنی و تشریک مساعی علیه منافع ملت ایران را بدست بیاورند وبعد پاسخ آنها را بدهیم . بهترین پاسخ رفع امکان دشمنی علیه کشور است . بهترین اقدام حضور منطقی ومعتبر در مناسبات جهانی وجلوگیری از نطفه بستن تهدیدهاست .

اگر از شعارهایمان کم کنیم وبه درون و مشکلات داخلی بیشتر بپردازیم دشمن سوز ترین کارها را کرده ایم وبا کمترین هزینه ها بیشترین تهدیدها را برطرف خواهیم ساخت . این شدنی است کما اینکه بسیاری از کشورهای موفق چنین استراتژی هایی برگزیدند و برای ملت خویش امنیت و ایمنی ورفاه به ارمغان آوردند . نکند در میان انبوه اشتغالات بی مورد و سردادن شعارها  سیل ها از راه برسند وهمه ما را باخود به ناکجاآبادببرند ؟

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

×

سلام!

همین حالا با کارشناس ما صحبت کنید.

× چطور میتونم کمکتون کنم؟